Nature dergisinde açıklanan deney, holmium adı verilen nadir toprak elementi atomlarını içeriyordu. Kaliforniya’daki bir IBM araştırma tesisinde çalışan bilim adamları, holmiyum atomları magnezyum oksitten yapılmış özel bir yüzeye yerleştirildiklerinde doğal mıknatıslı bir kuzey ve güney kutbuna sahip olduklarını keşfettiler-tıpkı normal mıknatıslar gibi -yukarı doğru veya aşağı doğru Ve istikrarlı bir şekilde bu şekilde kaldı.

Deney, bir sabit sürücünün manyetik diskinin çalışma biçimini taklit ediyor.  Bu disklerdeki küçük mıknatıslar yukarı veya aşağı doğru işaret eder ve bu yönlendirme ikili bilgileri bir ya da sıfır olarak iletir. Sabit disklerdeki bilgi parçaları fiziksel olarak çok daha büyüktür: yaklaşık 100.000 ila bir milyon atomdan oluşurlar. IBM deneyindeki bitler ise küçüktür.

Lozan’daki İsviçre Federal Teknoloji Enstitüsünde bilim adamı ve çalışmanın ilk yazarı olan Fabian Natterer, deneyin sadece bir atomda bir bit bilgi depolayabileceğini gösterdiğini söyledi.
Bir atomu kafanızda küçük bir kelebekmiş gibi düşünün. Manyetik alan bir çift kanatsa, atomun kendisi ise böceklerin bedenidir. Atomun konumu (manyetik alanın kuzey kutbu ya yukarı ya da aşağı), bilgiyi sıfır ya da birini temsil ediyor.

IBM Research Almaden‘de araştırmacı bir bilim adamı olan Christopher Lutz, bu tür bir teknolojinin ölçeklenebilmesi durumunda teorik olarak sadece bir inçte 80.000 gigabayt bilgi tutabileceğini tahmin ediyor. Diğer bir deyişle, IBM’den yapılan açıklamaya göre, kredi kartı boyutundaki bir cihazda 35 milyon şarkı saklanabilecek.

Lutz, atomların komşularına müdahale etmeden birbirlerinin yaklaşık bir nanometre içine yerleşebileceğini, yani yoğun şekilde paketlenebileceklerini söylüyor.

Ancak bu teknoloji akıllı telefonunuza yakın bir zamanda maalesefki gelemeyecek. Yeni başlayanlar için deney çok soğuk bir sıcaklık gerektiriyordu: 1 derece Kelvin, -450 Fahrenhe’den daha soğuk. Bunda oldukça enerji yoğunluğu oluşacak ve pek çok veri depolama ortamında tam olarak pratik olmayacaktır.

“Pratik bir cihaz yapmak için doğrudan bir yol yok” diyen Lutz, “Ancak, bu ölçekte cihazlar inşa edeceğimizde gelecekte bir süre için atomların teker tekerinde işlerin nasıl yapılacağı konusunda araçlar ve anlayışlar kazanmaya başladı. “Dedi.
“Biz gerçekten keşfediyoruz,” diye ekledi.

Boston Üniversitesi’nden Prof.  James Traniello bir Amerikan karıncası türü olan Pheidole dentata’yı araştırarak işçi karıncaların yaşlansalar bile sağlık ve zindelik açısından hiçbir zayıflama gözlenmediğini gösterdi.

Araştırma geçenlerde Proceedings of the Royal Society B dergisinde yayınlandı.

Yaşlandıkça iyileşiyor.

Bilim insanları laboratuvardaki karıncaları gözlemleyerek, onlarında larvaları beslerken, yiyeceklerini koruduklarını gösterdi. Araştırmacılar karıncaları yumurtaların taşıma ve besleme, feromon izleyerek yiyecek bulma ve esir düşmüş meyve sineklerine karşı agresif bir şekilde savaşma gibi kabiliyetlere göre değerlendirdi. Yaşlanan karıncaların bu gibi görevlerde giderek yavaşlaması ve giderek daha kötüleşmesi beklendi.

Bir sonraki aşamada hem genç , hem yaşlı karınca beyinleri rastgele incelenerek, yaşlanmaya dair hücre ölümleri, serotonin ve dopamin seviyelerindeki düşüş izlenmek istendi. Fakat bütün testler gösterdi ki, yaşlı ve genç karıncalar arasında bir fark görülmedi. Öyle görünüyor ki karıncalar tüm hayatları boyunca işlerini aynı kuvvetle sürdürüyor. Hatta yaşlanan karıncalarda, feromon izleme gibi tecrübeye dayalı görevlerin geliştiği görüldü.

Pheidole dentata’da hiçbir yaşlanma görülmemesi böcek dünyası için bir anomali teşkil ediyor, diyor New York Eyalet Üniversitesi biyoloji bilimlerinden Prof. Joel Parker.Diğer böcek türlerinde insanlara benzer ilerleyen bir ölüm oranı mevcut. “

Otuzlara geldikçe her 8 senede bir mortalite oranı ikiye katlanıyor.(örneğin 62 yaşında, 56 yaşındakine göre iki kat ölüm  riski vardır) diyor bu çalışmada yer almayan Parker. “ Bu 100 yaşlara kadar stabil olarak ilerleyen bir artış. Çoğu hayvan benzer bir şablon içeriyor, solucanlar  ve meyve sinekleri de buna dahil, fakat gerçek artış hızı farklı.”

Araştırmacılar halen neden bu karınca türünün yaşlanmaya başarıyla savaştığını bilmese de , belki karıncaların sosyal olmasıyla alakalı olabileceğini düşünüyorlar. Parker’a göre sosyal böceklerin zamanla evrilerek, kraliçelerini korumak ve beslemek için daha uzun ömre sahip oldukları gösteriyor.  Bir karınca kolonisi sadece kraliçe ürediği sürece hayatta kalabilir ,bu 1 -2 yıl arası değişebilir yani yaklaşık 30 yaşa denk geliyor.

Sosyal Yapı Yaşam Süresini Etki Edebilir

Karınca kolonileri hayli yapılaşmış topluluklardır ve her karınca bir ya da birkaç iş grubunun karışımı olarak doğarlar : işçi, erkek arı, asker veya kraliçe.  Ayrıca işin türüne göre farklı hayat süreleri doğuyor ki, bu da kolonideki işin önemine göre değişiyor. Erkekler üremeyle görevliler ve birkaç ay yaşıyorlar, fakat bazı işçiler bir yıldan fazla yaşayabiliyor. Ayrıca önceki çalışmada Traniello koloni yapısı kendiliğinden boyutsal olarak hayati yararlar sağlayabileceğini buldu. Sonuç olarak, daha fazla besin ve korunma sayesinde yırtıcılar ve enfeksiyonlara karşı pek çok faktör geliştirilebilir.

Çalışmadaki bu ufak işçi karıncalar laboratuvarda yaklaşık 140 gün yaşıyorlar , sonra durup duruken ölüyorlar. Karıncaların kolonilerin üretici bir üyesiyken,  neden birden taş kesilip öldükleri halen belli değil.

Parker’a göre , bunun diğer bir açıklaması da sosyal böcek kolonilerindeki yaş pratiği polietizmin bulunması olabilir.  İşçi karıncalar farklı roller üstlenerek yetişiyor ve olgunlaşıyorlar, ilk başlarda kreşte çocuk bakıcı gibi başlıyorlar, sonrasında orta yaşlarda yuvanın bakımına geçiyor, ve sonunda avcı toplayıcı, koruyucu ve en tehlikeli görevleri üstleniyorlar. İnsanlar gibi düşünülürse, en tehlikeli görevlere en kıdemli yurttaşlarını yolluyorlar ve bunlar aynı zamanda en harcanabilir bireyler oluyor.

Her ne kadar bu karar iş gücü paylaşımı açısından vahşice görülse de bu tümüyle grubun ömrüne ve kraliçenin üretkenliğine etki ediyor. Bir işçinin  hayatı bir koloninin hayatına göre önemsizdir. Evrimsel persfektifte işçilerin faydasını maksimize etmek, yaşlı olanları azaltarak sınırlandırmak, sağlam bir koloni yaratması açısında  önemlidir.

Laboratuvarda beslenen karıncalar vahşi yaşamdakine göre daha uzun yaşıyorlar ve fakat biyolojik kıyamet saati türünden bir mekanizmaya avlanıyorlar. Bilim insanları bütün karıncaların aynı yaşta ölmesinin vücutlarında bulunan bilinmeyen bir moleküler yıkımdan kaynaklanabileceğini düşünüyorlar.

Kaynak: http://blogs.discovermagazine.com/d-brief/2016/02/04/an-ant-species-that-never-gets-old/#.VsSUxvmLTcv

Hedef hücreye nokta atışı

Bilim adamları araştırmada birden fazla spermle döllenen ve yaşaması mümkün olmayan embriyolar üzerinde çalıştı. DNA’da genetik hastalıkların bulunduğu CRISPR-Cas9 sistemine odaklanan ekip hedef hücreye şifrelenmiş enzim ve RNA enjekte etti. Böylece spesifik bir DNA dizini kesildi. Ortaya çıkan hasar, kesilen DNA’ya benzeyen genetik bilgiyle onarıldı. Araştırmaya göre eğer mühendislik ürünü DNA enzimle beraber enjekte edilirse, yapay DNA genoma entegre oluyor ve hasarı onarmak için kullanılabiliyor. Geliştirilen yöntemi B-globin geni üzerinde deneyen araştırmacılar, yapay olarak üretilen DNA dizininin genom içinde belirlenen yere enjekte edilmesinde tatmin edici başarı sağlayamadı. İnsan geninde B-globin geninin birçok versiyonu bulunması nedeniyle, hedefe enjekte edilemeyen yapay DNA’nın yan etkileri olabilir.

Tıpta dönüm noktası

Deneylerde, DNA enjekte edilen 86 embriyodan bazıları ölürken, geride kalan 54 embriyodan yarısında B-globin genine müdahale edilebildi. Bu keşif sayesinde Down Sendromu, Parkinson ve Alzheimer gibi hastalıklara çare bulunabilecek. Harvard Tıp Okulu’ndan kök hücre biyoloğu George Daley, ‘yapılan çalışmanın dönüm noktası olabileceği gibi uyarı niteliği taşıdığını’ açıkladı.

Kaynak: Ajanslar